Gedichten voor Dode Dieren - Anneloek Sollart - Ontwerp, beeldredactie en productie boekje met DVD - VARA televisie / Holland Harbour - 2009
Huisvriend - John Schoorl / monoloog voor een dode zilvermeeuw - Anne Vegter / voor al wat onzichtbaar sterft - Alexis de Roode / ijsvogel - Ernest van der Kwast / jonkie - Esther Naomi Perquin / spletsj - Bart Chabot / roadkill - Ingmar Heytze / roadpizza - Frederique Spigt / everzwijn - Mustafa Stitou / de dode krokodil - Hans Dorrestijn
Producent Holland Harbour heeft voor VARA’s televisieprogramma Vroege Vogels tien Gedichten voor Dode Dieren: een serie korte, sterk visuele films gemaakt waarin telkens een dichter een gedicht of lied maakt over een dood dier. De teksten werden speciaal voor dit dode dier en deze korte film geschreven. De filmgedichten bestaan maar zeer ten dele uit beelden van degene die het requiem voordraagt: ieder gedicht – en daarmee ieder dier - krijgt zijn eigen vertaling in beeld.
De korte films hebben een bepaalde lichtheid en soms wat zwarte humor. De dichters zijn gekozen op basis van hun vermogen om iets over een dood dier te schrijven en hun voordracht.  Aan de reeks werkten de volgende dichters mee: Ingmar Heytze,  Ernest van der Kwast, John Schoorl, Anne Vegter en Alexis de Roode, Mustafa Stitou, Frederique Spigt, Hans Dorrestijn, Esther Naomi Perquin en Bart Chabot.
Voor al wat onzichtbaar sterft
Alexis de Roode

Niemand weet waar de dieren sterven.
Waar ze bolletjes worden,
de achterste voetjes steeds dichter
bij de voorste voetjes,
de neus dieper en dieper in het bont,
tot ze omvallen.
We zien wel vachtjes op verlaten wegen,
graanvelden in de wind,
in de ochtend verkleefd van dauw.
Later zwarte plakkaten.
Slechts eenmaal zag ik een konijn
dat zitten bleef, met dichtgekleefde ogen,
de ruggengraat stond hoog.
Hij rilde.
Bij het optillen was er geen gewicht.
Ik zette hem neer en ging terug naar de huizen en
het stille dier nam af in de zon.
Niemand is erbij als de konijnen sterven
met velden tegelijk.
Niemand hoort hun laatste snuffel uitgesnuffeld
worden in een gouden bos
of het schreeuwen onder autobanden.
Een wereldwijd geruisloos verdwijnen
juist om de hoek van ansichtkaarten.